تبلیغات
مرجع مقالات دیپلماتیک - 400 روز پرالتهاب برای ساركوزی

چهارشنبه 11 اسفند 1389

400 روز پرالتهاب برای ساركوزی

   تهیه کننده: سعید عزیزی    موضوع :اروپا ،


روزنامه لوموند در تحلیلی درباره مشكلاتی كه نیكلا ساركوزی‌، رئیس جمهور فرانسه در ماههای اخیر با آن دست به گریبان بوده‌، نوشته است: در اواسط ماه نوامبر گذشته پس از آنكه نیكلا ساركوزی بعد از ماه‌ها اهمال‌، اقدام به ترمیم كابینه‌اش كرد‌، می‌توانست امیدوار باشد كه اكنون شرایط برای كاندیداتوری وی در انتخابات ریاست جمهوری سال 2012 مناسب‌تر باشد.

آخرین سال دوره پنج ساله ریاست جمهوری وی قرار بود صرف رعایت اصول كلاسیك و موثر برای جذب آرا در رقابت انتخابات شود‌: رئیس جمهوری كه در حال رسیدگی به امور است‌، به مسائل ضروری بیش از پیش می پردازد، نقشه راه را تنظیم می‌كند و به عنوان رئیس گروه اقتصادی 20 ، خود را وقف مسائل اقتصادی جهان می‌كند‌؛ دولتی كه دولتمداری می‌كند توسط نخست وزیری اداره می‌شود كه به دولتمداری معروف است و از وزیرانی جان سخت تشكیل شده است‌؛ در نهایت نیز یك مسیر مشخص را دنبال می‌كند:‌ پیشبرد اصلاحات به نام منفعت عمومی.

هنوز به هنگام این ترمیم كابینه 500 روز تا برگزاری نخستین دور انتخابات زمان باقی مانده بود زمانی كه برای آغاز یك جهش تازه برای انتخابات كافی بود اما از آن زمان صد روز گذشته و یا به تعبیر بهتر تلف شده است. این مشكل در رابطه با كابینه نیز وجود دارد؛ كابینه جدید ماه نوامبر نتوانست بیشتر از سه ماه دوام بیاورد.

نیكلا ساركوزی به خود افتخار می‌كرد كه بهترین مدیر منابع انسانی در صحنه سیاست در فرانسه است. اما مجبور شد كه تغییر عقیده دهد و دو مهره اصلی كابینه را قربانی كند؛‌ یعنی وزیر امور خارجه و وزیر كشور، به عبارت دیگر نیكلا ساركوزی صدای فرانسه را در جهان خارج و حافظ امنیت در داخل، قربانی كرده است.

اما مگر چقدر این كار اهمیت دارد؟ درباره وزیر امور خارجه فرانسه‌، میشل آلیو- ماری كناره گیری اجتناب ناپذیر بود. آن هم بعد از رسوایی تعطیلات وی در تونس و تبانی با رژیم ساقط شده بن علی‌، و بعد از خطاهای مكرر وی و همین طور تحولات سرنوشت سازی كه در عرض دو ماه كل كرانه جنوب مدیترانه را زیر و رو كرد.

وزیر امور خارجه فرانسه چگونه نفهمید كه همان قدر كه وظیفه‌اش ایجاب می‌كند،‌ آبرویش نیز ایجاب می‌كند قبل از آنكه مجبور به استعفایش كنند،‌ داوطلبانه استعفا دهد؟ چطور در جریان استعفای اجباری‌اش وی به خود اجازه داد كه در استعفا نامه‌اش خود را قربانی دسیسه و توطئه قلمداد كند؟ چطور وی نتوانست تخشیص دهد كه بی‌آبرویی كه وی به بار آورده است مستقیما اعتبار ساركوزی را نیز به عنوان رئیس جمهور زیر سوال برده است؟ صادقانه باید گفت كه این واقعا جای سوال دارد.

اما در مورد وزیر كشور فرانسه یعنی بریس اورتفو كه مدت‌ها صدای رئیس خود،‌ ساركوزی بود و در این مدت طولانی از چشم پوشی شخص رئیس جمهور از خطاهایش بهره مند بود، مجازات تحقیرآمیزتر بود‌: او هیچ خطایی جز اینكه نتوانسته بود از دید كاخ الیزه وظیفه‌اش را به نحو احسن انجام دهد‌، مرتكب نشده بود. اما اكنون چیزی جز افسوس برای ساركوزی باقی نمانده است چرا كه به وضوح اوست كه اكنون آسیب اصلی را می‌بیند.

وی می خواست كه همه چیز را تحت نظر داشته باشد‌، كاركردهایش و اختیاراتی كه این كاركردها برای او فراهم می‌سازند را عملی سازد و با بهره‌گیری از مقام ریاستش در گروه اقتصادی 20 در صحنه سیاست بین‌الملل نیز خود را مطرح كند.

این راهی بود كه ساركوزی می توانست با توسل به آن آرای عمومی را جلب كرده و تمایز خود را با رقبای انتخاباتی احتمالی‌اش در سال 2012 به رخ بكشد.

با وجود این‌، در هفته‌های اخیر این احساس تقویت شد كه نیكلا ساركوزی دستخوش تلاطم حوادث گردیده و این وضعیت اضطراری وی را دچار مشكل و مجبور به چاره اندیشی دوباره كرده است. هرچند كه تا همین دو روز پیش قادر به واكنش نبود.

وی در ظاهر خیلی مطمئن به نظر می‌رسد اما در واقعیت بسیار نگران و مردد است.

در دو ماه گذشته ساركوزی راهكارهای ارتباطی بعضا ناهماهنگی را مورد استفاده قرار داد:‌ در ماه فوریه او یك سخنرانی دو ساعت و نیمه را برای چند فرانسوی كه مشخص بود دقت زیادی در گزینش آنها صورت گرفته است انجام داد به گونه‌ای كه نتیجه آن سر و صدای زیادی به پا كند.

اما در 27 فوریه گذشته در نطق خود باز به رویه پیشین خود بازگشت به طوری كه هر كس از آن می فهمید كه وی تصمیم به كناره گیری وزیر امور خارجه و وزیر كشور گرفته است.

در مجموع عملكرد چند ماه گذشته ساركوزی به وضوح نشان می‌دهد كه اهداف مورد نظر وی محقق نشده است و هفته به هفته اعتماد مردم فرانسه به وی كمرنگ‌تر می‌شود و حتی دیگر اعتبار وی برای پیشبرد امور بین‌المللی كشور فرانسه نیز زیر سوال رفته و دو سوم فرانسوی‌ها به وی اعتماد ندارند.

به نظر می‌رسد سال آخر دوره پنج ساله ریاست جمهوری ساركوزی برای وی بسیار طولانی باشد.

اما ساركوزی می‌تواند با تصور اینكه تنها 400 روز دیگر را باید تحمل كند تا مشكلاتش به پایان برسد‌، خود را تسلی دهد. "آقای رئیس جمهور! دوام بیاور‌! تا پایان راه چیزی باقی نمانده است." 



روزنامه جام جم