تبلیغات
مرجع مقالات دیپلماتیک - تئوری جدید آمریكا برای حضور دائمی در عراق

سه شنبه 26 مهر 1390

تئوری جدید آمریكا برای حضور دائمی در عراق

   تهیه کننده: سعید عزیزی    موضوع :خاورمیانه ،آمریکا ،

http://previous.presstv.ir/photo/20100812/shafabakhsh20100812060436450.jpg


مشاور سابق رئیس جمهور آمریكا در مطلبی ضمن تحلیل شرایط كنونی جهان و احتمال تغییرات ژئو استراتژیك، به تئوریزه كردن دلایل اصلی آمریكا برای حضور در كشور عراق پرداخت.
به گزارش «ندای انقلاب»،مگان O'Sullivan معاون مشاور امنیت ملی بوش از سال ۲۰۰۵تا ۲۰۰۷ كه هم اکنون استاد امور بین الملل در دانشگاه هاروارد و عضو ارشد شورای روابط خارجی می باشد در مطلبی تحت عنوان « چرا نیروهای آمریکایی باید در عراق بمانند ؟»،به بررسی نقش عراق در جلوگیری از بحران جهانی انرژی در سال های آینده اشاره كرد و نوشت در صورتیكه عربستان دستخوش نا آرامی های سیاسی شود،این عراق خواهد بود كه یك عنصر تعیین كننده برای مداخلات استراتژیك آمریكا در حوزه اقتصاد جهانی تبدیل خواهد شد.

متن كامل این مقاله كه در سایت شورای روابط خارجی آمریکا منتشر شده به این شرح می باشد:
شورای روابط خارجی آمریکا ۳ راه را برای عراق در مورد حضور نیروهای آمریکایی محتمل دانسته است.

اول اینکه ،عراق یک توافقنامه ای ارائه دهد که بر طبق آن قدرت در این كشور به حکومتی واگذار شود که مسئولیت پذیرتر بوده و در دراز مدت موفقیت بیشتری در منطقه کسب کرده باشد. مزیت عراقی ها هم دراین است که این نكته را تعمیم دهند كه به کمک نیروهای خارجی رژیم قبلی خود را حذف نکرده اند. اما آنها پس از این جنگ هشت ساله با چالش های زیادی مواجه خواهندشد:

۱)چگونه اعضای مسئول رژیم سابق را برای بازسازی کشور حفظ کنند و از تجربیاتشان استفاده کنند؟
۲)چگونه انتقال قدرت سیاسی را در میان فشار رقابت های موجود برای دستیابی به نتایج فوری و فرآیندهای فراگیر مدیریت کنند ؟
۳) چگونه با عناصر مصمم رژیم سابق که می خواهند نظم جدید را از بین ببرند، مقابله کنند ؟

عراقی ها - و ما آمریکایی ها - در روبرو شدن با این چالش ها مرتکب اشتباهاتی شده ایم . اما تجربیات عراقی ها می تواند برای سایر کشورهای جهان عرب در انتقال ملایم و موفق تر قدرت کمک کننده باشد. حتی قبل از شکوفایی جهان عرب، روشنفکران عرب به دنبال تجربیات عراق برای درک کردن بهتر چالش های موجود در کشور خود بودند.

در حال حاضر عراق یکی از کشورهای خاورمیانه است که بهترین موقعیت را برای حفظ روابط با غرب و مخصوصا ایالات متحده دارد.هشت سال از زمان سقوط صدام حسین گذشته و طی این مدت آسیب های زیادی به عراق و آمریکا وارد شده است. اما در طی این مدت ، این تجربه مشترک ، روابط وحس همدردی عمیقی در بین این دو ایجاد کرده است. آمریکایی که از انجام مداخلات ایالات متحده در عراق ناراضی بودند باید بدانند که کشور آنها در این زمینه یک سرمایه گذاری بزرگ انجام داده ،که در نتیجه یک ارتباط مداوم با عراق منافع زیادی عاید آنها خواهد شد.

دیدگاه ایالات متحده اما نسبت به عراق بسیار پیچیده است. با وجود عصبانیت مردم ،مقامات عراق تداوم روابطشان با آمریکا را برای ثبات و شکوفایی کشورشان در آینده لازم می دانند. در توافقنامه ی که در سال ۲۰۰۸ بین عراق و آمریکا تصویب شد ،، ایالات متحده متعهد شده است که ، همکاری های غیر نظامی بین دو کشوررا برای مدت طولانی تری ادامه دهد .این روابط نزدیک سرمایه مهمی برای عراق محسوب می شود و سایر کشورهای منطقه را از ایالات متحده دور می کند .

در نهایت و در قانع کننده ترین گزینه ، نقشی است که ممکن است عراق در جلوگیری از بحران جهانی انرژی در سال های آینده بازی کند. رکود اقتصادی جهان باعث کاهش عرضه منابع نفتی شده و منجر به ثبات قیمت انرژی در سال ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ شده است. اما ازسال ۲۰۱۰ ، به میزان ۲،۸ درصد ، مصرف جهانی نفت افزایش یافته در حالیکه تولید جهانی نفت خام ۲،۵ درصد کاهش یافته است.اگر تقاضا همچنان بیشتر از عرضه باشد در طی چند سال آینده منابع نفتی تمام خواهند شد ـ در این بین یکی از مهمترین شاخصها افزایش قیمت نفت است ـ افزایش قیمت ها بازارها ی جهانی را متلاطم می کند. با فرض اینکه جهان در این باتلاق رشد اقتصادی فرو نرود ، این مسئله می تواند منجر به یک ناآرامی سیاسی در عربستان سعودی و یا یک رویارویی نظامی با ایران شود.

عراق یکی از کشورهایی است که می تواند سریعا تولید نفت را با یک قیمت معقول در جهان افزایش دهد. در واقع، نهادهای عمده انرژی و شرکت های نفتی بین المللی فرض را بر این گذاشته اند که در دهه آینده ، عراق تولید نفت خود را بطور قابل توجهی افزایش خواهد داد . آژانس بین المللی انرژی انتظار دارد که عراق در دهه آینده به میزان دو برابر استخراج نفت خود را افزایش دهد ، و مقدار آن را از حدود ۲،۵ میلیون بشکه در روز به ۴،۸ میلیون بشکه در روز برساند.

اینکه در سال ۲۰۰۳ گفته شد، عراق برای بازسازی خود از منابع نفتی استفاده می کند ، چندان دقیق نیست؛ نزدیک به شش سال است که عراق برای حفظ تولیدات خودش برای بازسازی زیرساخت های از کار افتاده اش در تلاش است. اما در طی دو سال گذشته، عراق در توسعه منابع نفتی خود پیشرفت چشم گیری داشته در یازدهمین قراردادی که با شرکت های نفتی بین المللی امضا کرده عرضه نفت را به میزان بیش از چهار برابر، به بیش از ۱۲ میلیون بشکه در روز افزایش داده ـیعنی بیش از تولید روزانه عربستان سعودی. تعداد زیادی از تحلیل گران به علت موانع سیاسی و مشکلات زیر بنایی انتظار نداشتند عراق به چنین پیشرفتی دست یابد ،اما بسیاری هنوز انتظار افزایش بیشتری را دارند ، و آنها تصدیق می کنند ، اقتصاد جهانی بدون افزایش تولید نفت قطعا دچار مشکل خواهد شد.

اگر درس های آموخته شده از تجربیات دشوار عراق به ثبات منطقه کمک کند ،و عراق در شمار یکی از کشور های در حال زوال باقی بماند و بطور علنی و خصوصی با ایالت متحده همکاری کند ، و توسعه منابع نفتی عراق بتواند از بحران انرژی جهان پیشگیری کند ،ممکن است دوباره بتوان روی مداخلات استراتژیک آمریکا در عراق حساب کرد.

این کمک های بالقوه استراتژیک موارد قانع کننده و فوری ای برای تداوم حمایت آمریکا از عراق ایجاد می کند. عراق دیگر نیازی به کمک های مالی ، سیاسی و نظامی ایالت متحده ندارد . اما، به عنوان یک دولت ضعیف موسسات آن هنوز هم آسیب پذیرند ، عراق می تواند با سرمایه گذاریهای مداوم و کوچک منابع خود سود زیادی ببرد.

هر چندکه بخش نظامی این سرمایه گذاریها محدود است ،اما تا حد زیادی می تواند به تقویت نیروهای مسلح نو پای عراق در مقبل تهدیدات افراطیون کمک کند. وآمریکا می تواند پشتیبانی خود از عراق را در مسیر تازه ای به نمایش بگذارد و از نهاد های سیاسی و امنیتی عراق هم حمایت کند.

دولت اوباما و رهبران عراق به این فکر می کنند که آیا طبق موافقتنامه امنیتی ،نیروهای آمریکایی باید تا پایان سال ۲۰۱۱ عراق را ترک کنند یا تعدادی از آنها ـ شاید ۱۰۰۰۰ـ در عراق بمانند و به آموزش نیروهای عراقی و مقابله با چالش هایی بپردازند که عراقیها هنوز توانایی رسیدگی به آنها را ندارند.

گزارش های خبری اخیر نشان می دهد که دولت اوباما در حال حاضر تصمیم گرفته تعداد نیروهای آمریکایی را در عراق محدود کند و در حال حاضر شمار آنها به کمتر از ۳۰۰۰رسیده است . این مسئله ناامید کننده است .اولا ، تعداد نیروهای نظامی آمریکا در عراق باید بر اساس مذاکراتی باشد که در طی ماموریت های ضروری با عراق تنظیم شده - نه به عنوان پشتوانه ای بر مبنای سیاست های داخلی از واشنگتن برای عراق-.

دوما، اینکه چطور یک نیروی ضعیف می تواند به اهداف خود دست یابد در حالیکه هنوز باید از خودش حمایت کند و نهایتا ،درک وفهم دولت اوباما از استفاده از فرصتهای ارائه داده شده توسط عراق زیر سوال می رود .


جوان